Dagboek

Aantal berichten: 5
Ga naar:   

naar: Marinus van den Berg; uit: Dagen die je niet vergeet

15 juli 2007
Ik zou willen, dat Noah niet gestorven was.
Ik zou willen, dat ik Noah terug had.

Ik zou willen, dat je niet zo bang zou zijn om haar naam uit te spreken.
Noah leefde en was belangrijk voor me.
Het is belangrijk voor me om te horen dat Noah voor jou ook belangrijk was.

Als ik huil of emotioneel word als je over haar spreekt, dan zou ik willen dat je weet
dat het niet is omdat jij me hebt pijn gedaan.
De dood van Noah is de oorzaak van mijn tranen.
Jij hebt over haar gesproken en daardoor heb je mij de kans gegeven mijn verdriet te delen. Dank je wel!

Ik zou willen dat je Noah niet opnieuw laat sterven, door haar foto's uit je huis te verwijderen.

Het is niet besmettelijk om ouders van een overleden kind te zijn,
dus zou ik willen dat je me niet uit de weg gaat, ik heb je nu meer dan ooit nodig.

Ik heb best wel eens afleiding nodig en wil graag horen hoe het met jou is.
Maar ik wil ook graag dat jij weet hoe het met mij is.
Het zou kunnen dat ik bedroefd ben en misschien ga huilen,
maar ik zou willen, dat je me over Noah laat praten.
Zij is elke dag mijn favoriete onderwerp.

Ik weet dat je veel aan me denkt, ik weet dat de dood van Noah je verdriet doet.
Ik zou willen dat je me die dingen laat weten, door op te bellen, een kaartje of een brief te sturen, een arm om mijn schouder te slaan.

Ik zou willen dat je niet verwacht dat mijn verdriet na 6 maanden of een jaar over is.
Deze eerste maanden, dit eerste jaar is traumatisch voor me, maar ik zou willen dat je kon begrijpen dat mijn verdriet nooit over zal gaan.
Ik zal verdriet hebben over de dood van Noah tot de dag dat ik zelf zal sterven.

Ik werk erg hard om te herstellen,
maar ik zou willen dat je begrijpt dat ik nooit helemaal zal herstellen.
Ik zal Noah altijd missen en ik zal altijd rouwen om haar, want mijn Noah is dood.

Ik zou willen dat je niet van me verwacht 'er niet aan te denken' of om 'gelukkig te zijn'.
Het zal nog heel lang duren voor zoiets kan, dus houd jezelf niet voor de gek.

Ik hoef niet beklaagd te worden, maar ik zou willen,
dat je me de kans geeft om verdrietig te zijn.
Ik moet door het verdriet heen.

Ik zou willen dat je begrijpt dat mijn leven overhoop gehaald is.
Ik weet dat het vervelend voor je is om bij me te zijn als ik me beroerd voel.
Wees alsjeblieft geduldig met me, net zoals ik geduld heb met jou.

Als ik zeg 'het gaat goed', dan zou ik willen dat je begrijpt, dat ik me niet goed voel
en dat ik elke dag moet vechten om op de been te blijven.

Ik zou willen dat je weet, dat alle reacties van verdriet die ik heb, erg normaal zijn.
Depressie, kwaadheid, hopeloosheid en overstelpend verdriet,
je kunt het allemaal verwachten.
Dus vergeef me alsjeblieft als ik rustig en teruggetrokken ben, of prikkelbaar en humeurig.

Het advies om 'van dag tot dag' te leven is een uitstekend advies.
Alleen op dit ogenblik is een dag me zelfs te veel.
Ik zou willen dat je kon begrijpen, dat het al heel wat is,
als ik 'van uur tot uur' probeer te leven.

Vergeef het me als ik onbeleefd ben, het is absoluut niet mijn bedoeling.
Soms wordt alles me te veel en moet ik even alleen zijn.
Als ik wegloop zou ik willen dat je me helpt een rustig plekje te vinden,
zodat ik even alleen kan zijn.

Ik zou willen dat je begrijpt dat verdriet mensen verandert.
Toen Noah stierf, stierf een groot deel van mij met haar.
Ik ben niet meer dezelfde persoon die ik was toen Noah stierf,
en ik zal ook nooit meer dezelfde persoon worden.

Ik zou heel graag willen dat je me zou kunnen begrijpen.
Dat je je zou kunnen indenken hoe het voelt:
mijn verlies en mijn verdriet, mijn stilte en mijn tranen, mijn leegte en mijn pijn.

Maar ik hoop dagelijks, dat je het nooit zal begrijpen.
 

Corina Tollenaar

11 februari 2015 13:40:23
Ik ben de oma van Noa Abadier, dit blijft in je geheugen zo klein en teer kindje is er niet meer.
Zij is bij onze lieve Heer in de hemel, dat geeft troost en steun, daar gaan we voor wie  in Jezus geloven allemaal heen. In mijn gedachten al weer 8 jaar, waar blijven de jaren wanneer zien wij elkaar?
Het blijft een mooi vooruitzicht haar eens te zien, niet als kleinedreumes volwassen misschien.
Zo blijft ze in mijn gedachten als een kleine schat, ik had haar zo graag in mijn armen gehad.
11 februari 2015


 

In mijn verdriet

05 mei 2007
In mijn verdriet
Zie ik alles en zie ik Niet
In mijn verdriet
Beleef ik wat niemand ziet
Voor de buitenwereld is HET er soms niet
Maar juist in mijn verdriet
ben ik nog steeds, "ben" ik wel
Zoek ik bevestiging in wie ik ben
of mijn verdriet wel gerechtvaardigd zou zijn …
Mijn verdriet is van MIJ.
Het is misschien wel het meest intieme zelf-beleven
omdat het dieper gaat dan een mens, dan ikzelf besef…
Laat staan dat ik dat zou kunnen vorm geven in woorden.
Mijn verdriet is pijn, verlies
Mijn verdriet is Noah, mijn kind
Mijn verdriet ben IK.

Altijd

05 mei 2007
Altijd blijf je in mijn hart
Altijd zal ik je bij mij dragen en je koesteren
Altijd zal ik mij blijven afvragen hoe je zou zijn geworden
Altijd… zo lang ik leef, leef ik met jou... voor altijd.

Nooit

03 april 2007
Nooit heb ik de dood letterlijk moeten omarmen
Mijn diepste angst, verdriet en liefde
Geworteld, gewoond in mijn moederschoot
Die niet leven voortbracht maar dood
Iets in mij is afgestorven
Dat iets was Jij… en ik
Ik weet niet wat daarbinnen is gebeurd
Wanneer je bent weggegaan
Ik had er zo graag voor je willen zijn
Je willen knuffelen en troosten
Waarom kon je het leven niet aan?

Het verhaal

01 april 2007
Op 1 sept. 2006 ben ik (Debora) getrouwd met Montasar. Teruggekomen van huwelijksreis bleek ik zwanger. Wat een timing! Meteen voelde ik me extreem vermoeid en had de eerste 3 mnd. last van bloedverlies waardoor ik voortdurend onder controle was in het ziekenhuis. Wat een opluchting iedere keer dat alles in orde leek.
Bij de combinatietest bleken wij een verhoogde kans te hebben op een kind met trisomie (chromosoomafwijking) 13 of 18; 1:81 om precies te zijn. Ik wilde geen punctie en onnodig risico en kans op een miskraam aangaan.
In week 20 is er tijdens de uitgebreide echo in het AMC geen enkele zichtbare afwijking gevonden. Wel viel op dat nogal Noah tempramentvol aanwezig was.

De laatste twee weken werd die aanwezigheid opvallend minder. Ik weet dat aan alle spanningen van o.m. mijn zieke oma die al enkele maanden op sterven lag en waar ik dagelijks aanwezig was.
Op vrijdagavond 26 januari ging 's avonds de telefoon. Niet oma maar mijn schoonvader in Egypte was overleden. Nog geen 3 dagen later (maandagochtend 29 januari) overleed mijn oma. Die volgende dagen gaf Noah bijna geen levensteken; het was allemaal maar zwakjes. Twee dagen voor de begravenis (dinsdag en woensdag) voelde ik weer leven toen ik bij de kist stond om laatste blikken op of naar mijn oma te richten. Ik dacht: ze (mijn lieve engeltje Noah) heeft oma niet meegemaakt maar ze is er toch bij. Op de dag van de begravenis (donderdag 1 februari) voelde ik niets meer... en dat bleef zo... Vrijdag werd ik zeer onrustig en huilerig. Ik had geen zin meer om te eten voelde een toenemend wanhopig gevoel. Zaterdag en zondag kreeg ik overklaarbare en hartverscheurende huilbuien. Niemand kon mij troosten. Ik had het gevoel dat HET LEVEN mij was ontnomen en voelde me vreselijk schuldig over die gedachte en dat gevoel. Ik vond dat zoooo erg dat ik het aan niemand durfde te vertellen. Inmiddels zag en voelde ik dat Noah in mijn buik met haar rug bewegingsloos naar boven dreef. Ik wist zeker: dit was fout, maar ik bleef mijzelf en mijn omgeving overtuigen van het tegendeel. Ik durfde het ziekenhuis niet te bellen uit angst voor nog meer slecht nieuws. Zondag werd maandagochtend. Maandagochtend werd maandag middag en -avond. Dinsdagochtend (6 februari) besloot ik toch te bellen. Om 13.30 uur mocht ik even langs komen om naar het hartje luisteren... En toen begon HET. Op de echo was zichtbaar dat Noah al enkele dagen was overleden. Diezelfde middag heb ik een pil ingenomen om de zwangerschap te beeindigen en de bevalling op te wekken. Hier werd twee dagen later extra vaart achter gezet door het daadwerkelijk inleiden van de bevalling. Noah is die dag, donderdag 8 februari 2007 om 23.11 uur geboren en ze was en is prachtig! Donderdag 15 februari hebben we haar in Purmerend begraven.